Kingsbarns Golf Links

Fantastic golf course. From the reception untill our Departure. Highly recommended. From me the best course of Fife. Expensive but worth it.

Wat een prachtige baan met alles er op en eraan. Ligging langs de kust prachtig. Gespeeld op een redelijk windstille dag met een prachtige blauwe lucht. Zeer hartelijk ontvangst, zowel wanneer de tassen uit de auto gehaald werden alswel in het clubhuis, restaurant en shop. Goede oefen faciliteiten. De baan lag er geweldig bij: snelle fairways en hele goede greens. Niet makkelijk, maar wel eerlijk. De kleedkamer boven is een bezoekje waard: het uitzicht fenomenaal.

Qu'elle parcours. Juste incroyable. Traçee entretient vue. Bref un parcours de classe mondial rien à dire . Point négative : club sandwich vraiment bof. Pourtant un simple plat Classic et simple à faire

Kingsbarns. Op een kleine 10 kilometer van Saint Andrews, in een gebied vol prachtige, historische golfbanen, ligt deze nog relatief jonge baan. Het terrein is in eerdere tijden gebruikt om te golfen maar sinds 1948 was het boerenland. Aan het einde van de 20e eeuw hebben twee Amerikanen, de ontwerper Kyle Phillips gevraagd om op deze grond een golfbaan te ontwerpen. En wat is dit goed gelukt! De entree is bescheiden. Als je van de parkeerplaats naar het clubhuis loopt, word je hartelijk welkom geheten door de starter. Hij neemt ons mee door de zaken die we moeten weten en adviseert ons ook om in het clubhuis ook boven een kijkje te nemen. Als je naar het clubhuis loopt zie je op de achtergrond de baan en zee al liggen. Visueel een plaatje. Het clubhuis is gezellig. Niet klein maar zeker ook niet groot. Klassiek ingericht met een geweldig team in de bediening. De dames weten met hun charme en ‘cheekiness’ een fantastische sfeer te creëeren. De starter had niets te veel gezegd. Als je boven in het clubhuis komt, tref je een prachtige kleedkamer aan met fauteuils én lockers voor de kampioenen van de Dunhill Links, waarvoor deze baan jaarlijks, samen met Carnoustie en the Old Course één van de gastheren is. Achter het clubhuis is een oefengreen waar we kennis maken met een snelheid die wij niet uit Nederland kennen. Gelukkig is dit de derde baan in Schotland dus we raken er al een beetje aan gewend. Wij maken bij de eerste tee kennis met Ben, onze caddie van de dag. Een jonge Amerikaan die ons vandaag helpt bij het maken van de juiste keuzes. Ook ontmoeten wij Julie en James. Een Amerikaanse moeder met haar zoon die in onze flight zitten. We beginnen met een prachtige, niet al te moeilijke par 4. Wij scoren redelijk, de kop is eraf. Daarna volgt een best pittige par 3 waarbij de green door strategisch geplaatste bunkers bewaakt wordt. Na een par 4 en 3 volgt een par 5. Ook weer niet al te moeilijk en het blijkt mijn hole van de dag én de trip. Ik weet namelijk na een goede drive, de green in 2 te halen en houd een putt over van een meter of 3. De twee goede slagen worden bekroond met een goede putt dus een eagle wordt gescoord. Mijn dag kan niet meer stuk! Dat kon hij overigens sowieso al niet met deze prachtige baan. De ene prachtige hole wordt gevolgd door de andere. Visueel is het echt een genot. Het onderhoud is van bovengemiddeld niveau. De tees, fairways en greens zijn prachtig, hard en snel. De rough is taai maar dankzij de caddies (Julie en James hadden ieder ook een caddie) worden veel ballen teruggevonden. De tweede negen komt de wind opzetten en wordt de baan een stuk lastiger. Dat mag de pret niet drukken. Het gezelschap, de baan en de beelden maken alles meer dan goed. Na de ronde is het tijd voor een lunch in het clubhuis. Uiteraard wordt deze met veel flair verzorgd. De kwalificatie van de F1 in Monaco start na onze lunch en deze willen wij graag zien. Wij vragen dit aan de dames en de TV’s in het clubhuis worden direct overgeschakeld naar de kwalificatie. Wat een service! Ik heb veel mooie banen gespeeld en deze nestelt zich in mijn persoonlijke top 3. Als je in de gelegenheid bent om hier te spelen, zeker doen.

Kyle Phillips has done a staggering job designing Kingbarns with imagination to create links that possess huge drama but are so deliberately rustic that they feel much older than their 20 years. While we downed tasty nosh in its very busy clubhouse we looked out on various failures and a few successes of folk playing the 18th. It transpired to be one of the classics on links than can boast many stellar holes. Maybe it was the anticipation which made us nervy on the first tee but in front of the friendly starter and jovial club manager, I pulled my drive horribly and Mrs W topped hers. However, there is still an opportunity to rescue a score on a par-four that meanders over an undulating fairway that dips before rising again to a green framed by the North Sea, The beach is only yards away on the downhill par-three second hole where club selection and precision shooting is demanded to avoid the three deep greenside bunkers. The wind was with us on the short par-five third - a dazzling hole that runs parallel to the shore and falls steeply. Indeed, regardless of where our quartet drove, all balls gathered on the right-hand side of the fairway. I went for the green in two with a blinding three-wood strike that I thought would enter the green on the left-hand side. Sadly, the ball caught the slope and slipped into the ten feet deep, 18-yard bunker to the right. The greens at Kingsbarns are consistently huge, so the job is far from complete when approaches find the putting surface. The middle section of the course goes back towards the clubhouse and then out again, initially alongside a small forest. But the holes that everyone will remember are back out on the coast. Concentration is on driving right to avoid the beach on the par-five 12th which was 538-yards into the wind from the green tees. The right side should be favoured again as the fairway curves around to the left into a green that is 65-yards long. Directly beyond it are rocks and the sea. One of the most intimidating par-threes in world golf and arguably one of the most photographed is the 15th. From the tee, the green juts towards the sea and can barely be seen between a forest on the left and rocky beach on the right. Kingsbarns is spectacular and would need to be played many times to understand its nuances. However, in our view, it fell down in one crucial aspect - it took five hours and five minutes to complete our round. But we allowed our frustration with the pace of play to gnaw at us too much. We should have simply accepted it and taken the extra time to study how we were going to attack this great course.