Barnbougle Golf - Tasmania

Barnbougle Dunes: Big, bold, & brilliant. The scale of BD hits you almost straight away, giving strong Irish vibes amongst the towering Tasmanian sand dunes. The 4th to 8th and the closing stretch from the 12th all the way in, are truly exceptional and some of my favourite golf of our entire trip. The greens are a little mad. Full of movement, subtle in places and savage in others, never letting you relax even when you think you’ve hit a good shot. Miss the wrong section & 2 putts is suddenly a major achievement. Greens maybe ran a little slower than we’d have liked but accept they can’t be much faster with all the slopes. It’s serious golf, but the kind you’ll want to play over & over as it’s obvious there’s more to unlock each time. Absolutely love Barnbougle Dunes. Lost Farm: Other than the snakes we encountered, Lost Farm is the more welcoming sibling at Barnbougle, but that doesn’t mean it’s soft. The routing is excellent, the width encourages you to swing freely but as so often in Australia approach angles are key to getting near pins. The 20-hole LF layout is brilliant, with lots of variety and a sense that the round just keeps unfolding rather than ending abruptly. For me, the front 9 was the probably highlight of the entire property. Nine epic holes, each different, each beautifully sited, flowing effortlessly through the landscape. It’s joyful, golf that invites you in but keeps you thinking. Hugely enjoyable and a perfect counterpoint to the tougher challenge of the Dunes. The back 11 is also fantastic, with a couple of worldies but we just felt the front brought a more consistent smile to our faces. And then Bougle Run, which is simply brilliant fun. Fourteen holes, with 12 par 3’s & 2 superb short par 4s. Not a single moment that feels like filler. It’s relentless fun especially if you enjoy being a little creative. The greens are the star. Sloped, quirky, full of little tiers & kick-slopes. Aces must be common place but double & triple bogies are easy to rack up. I’ve loved constantly being able to invent shots. Bump it, float it, use the ground, throw the ball up slopes & let it come down to the hole (sometimes), take risks. It’s mischievous, addictive & ridiculously replayable. Absolutely loved it and could happily play it every day without ever getting bored. The world needs a lot more quality short courses!! What a place!!!

This rating has been established by the Leading Courses Expert Panel, drawing on a combination of on-course experience, industry expert interviews, and the world's leading golf ranking publications. As a living benchmark, our ratings are regularly updated to stay accurate and relevant. Played this course? Share your review and help shape the most trusted golf community platform in the world. #bygolfersforgolfers

Barnbougle Lost Farm Twee wereld golfbanen naast elkaar. Ontworpen door befaamde architecten Coore en Crenshaw. Nu schijnt Lost Farm wat makkelijker te zijn dan Dunes. Wij zijn verrast door de scorekaart twintig holes! Je moet het als ontwerper maar bedenken, je hebt een ideale routing van achttien holes ontworpen maar de loopafstand is wat groot. Om dan in zo een immens duingebied twee prachtige par-3’s er tussen te bedenken is geweldig. In eerste instantie denk je is dat nu nodig? Maar wanneer je op de tee staat van die extra holes is het verbazing, genieten en uitdagend. De eerste negen van Lost Farm start wat saai, mag het misschien niet zeggen op zo een geweldige natuurbaan, maar hole één en twee is niet veel bijzonders. Wel lekker om er in te komen. Hole drie geeft aan die saaie gedachte direct een wending, de hole is maar 232 meter van geel en 202 meter voor de dames. Links een duin met wuivend helmgras op het eind van de korte fairway loopt de hole sterk omhoog met twee mee gevormde bunkers. Rechts een hoge duinenrij die de oceaan scheidt van de hole. Je kan links of rechts met je approach naar de green, afhankelijk van je drive. Maar met 232 meter een drive of ijzer vanaf de tee? Zo een korte par-4 en zoveel speel mogelijkheden, geweldig. Net bekomen van dit fantastische ontwerp loop vijftien meter verder langs wat lage bossages omhoog en sta je opeens voor op een duin met uitzicht op de oceaan. Paar stappen verder en je kijkt vanaf tee vier naar de kreek en lagune die bij eb droogvalt. Donker water in de kreek schakeert prachtig met de hagelwitte stranden en de blauwe oceaan. Wat een fenomenale natuur en dat hier een golfbaan is aangelegd. Hole vier een par-3 van ook nu weer kort met 112 meter om 88 meter met een plateau green. Voor de green twee prachtig natuurlijke bunkers. Op de achtergrond achter de green kijk je in de diepte naar de lagune. Dit geeft de hole een totaal ander beeld geeft dan kort! Bedenk dan maar eens met als die visuele beelden en windkracht vijf de juiste club te kiezen? Te kort is in gigantische drie meter diepe stuifbunker, maar iets te lang en je rolt de green af richting lagune. Het is duidelijke dat de architect van Lost Farm de holes heeft bedacht zodat hij het in landschap behield zo als het was. Er is in de hele baan nauwelijks met machines gewerkt. Net bekomen van twee indrukwekkend korte holes, sta je op de tee van hole vijf je te vergapen hoe je je drive in vredesnaam moet slaan. Hole vijf, par-4 400 meter, met het advies van de caddiemaster, ‘For the lower handicapper the best way is over de that large dune ridge on te right’. Hoe hoog is het hoogste duin in Nederland? Misschien heb je wel eens die reclame gezien dat Joost Luiten over het Rijks Museum een drive slaat? Wanneer je dit immense duin en de steile wand ziet voelt het spannender. De drive is niet slecht waarna een spannende wandeling volgt langs de immense duinrug met de vraag, ‘Waar je drive is terecht gekomen’. Blijkt er achter het duin een gigantisch brede fairway te zijn, waar nagenoeg elke drive zo beetje wel oké is! Hole drie, vier en vijf, wat een geweldige holes, werkelijk uniek. Kunnen we dit de Barnbougle dream corner noemen? We dineren in het restaurant van Lost Farm gelegen op een duintop met een geweldig uitzicht over de oceaan. Niet alleen de golfbanen zijn top het diner is geweldig. Barnbougle Dunes en Lost Farm, twee indrukwekkende topbanen met een geweldig design en met een zowel dramatisch als fantastisch natuur. En dan te bedenken dat het dorp Bridport een gewone achttien holes bos parkland golfbaan heeft waar je de greenfee in een envelop doet €18 of wanneer je hier wat langer bent €60 voor een hele week golf! Je zou hier zo maar een week kunnen verblijven en de enerverendst golfweek van je leven kunnen mee maken!

Barnbougle Bougle Run is een par-3 baan, veertien holes twee par-4 holes en twaalf par-3 holes. Midden de tweemaal 18 holes banen van Barngougle aangelegd. Hoe hebben ze het bedacht, midden in een imposant duinlandschap zulke geweldig holes aan te leggen. Elke hole zou niet misstaan in een top baan elders in de wereld. De noordwijkse droomt van deze par-3’s! Bougle Run heeft pittige verrassende greens die vaak aan twee of drie zijden verhoogd zijn door de duinen overal aanwezig. Waar je wanneer je het durft je approach of op de kanten tien of meer meter hoger slaat of nog leuker over de green waarna de bal verrassend terug rolt richting pin. Humor van de Aussie greenkeeper, twee mooie slagen naar de green beiden twee meter van de pin. Komt er een greenkeeper aanrijden die het zag, ‘I’m changing te pin positions. Will I move it one meter near your balls!’ en dat met een smile! Kortom viertien holes genieten, midden in een prachtig, imposant duinlandschap. We verwonderen ons over de geweldige holes, zeker niet makkelijk zes holes van onder de honderd meter, maar oh zo interessant en visueel super mooi. Diep onder de indruk vragen we ons af, ‘Is dit de beste par-3 baan ter wereld?’

Wanneer we drie kilometer weg oprijden naar de Barnbougle Dune lezen we op een bordje dat Lost Farm nog maar liefst vier kilometer verder ligt. Dat is wat je noemt een oprijlaan golfbaan waardig! Op het parkeerterrein staan maar een tiental auto’s. Het grotendeels houten clubhuis is vrij klein en zeer beschaaft licht grijs geverfd zodat het nauwelijks in de duinen of tegen de lucht afsteekt. De policy van Barnbougle is de zaken rond golf basic te houden. De bordjes van routing in de baan zijn piepklein, de nummers van de holes op een stuk drijfhout uit zee, het stroke-saver is zwart-wit gerecycled papier en de scorekaart idem en erg klein ongeveer een vierde van een normale scorekaart. Dit alles pretendeert geen baan in de top 50 van de wereld. In Australië is bij de greenfee je trolley inbegrepen. We krijgen een trolley met een formaat wielen van een auto, wat in het hoge duinlandschap en de vaak forse wind uitstekend werkt. Barnbougle heeft volgens de caddiemaster een grote voorkeur dat je in de baan loopt. We zien dan ook nauwelijks buggy's in de baan. En terecht er zijn geen betonpaden voor buggy's langs de fairways wat de Barnbougle holes als natuurbaan ook ten goede komt. We spelen Dunes. Hole één en twee zijn vrij makkelijk holes, alhoewel we wel schrikken van de greens. Deze zijn gemeen ondulerend en met een deel overlopend aan een hogere duinwand. Hole vier is een zeer bijzondere hole. Met maar 254 meter zou je denken makkelijk. Echter de drive, als je al een driver durft te slaan met de combi van een imponeerde zichtlijn en twijfel, moet via een vallei langs links een duintop met op rechts een monsterlijke omhoog lopende bunker. Fenomenaal wat een pracht hole. Wanneer je drive of hout goed ligt moet je een approach duin op spelen green spelen van maar net 60 meter. Echter door al die genoemde natuurelementen lijkt het 110 meter. Kortom een korte hole met veel werk voor de golf hersenen. Pal achter de green net maar een paar meter hoger stap je over het duin en kijk je opeens uit over een verlaten strand en rollende golven van de Bass Strait de verbinding tussen Tasmanië en vaste land Australië. In een combinatie van een knisperend schelpenpad, ruisende golfen en stuifzand van het strand dalen we af naar hole vijf. Een meesterlijk par-3 met een lengte van 189 meter. Een tee op een duintop wat een schot vraagt door of over een vallei afbuigend naar rechts met in het verlengde een green van 40 meter diep. Links van de valei doemt over de hele lengte een enorme duinenrij op waar hoog wuivend helmgras gevaarlijk naar je zwaait! rechts van de vallei doemt ook een duin op met een tientallen hoge bunker. Met windkracht vijf vandaag in de rug kan je de bal laten vliegen en rollen veertig meter meer naar links langs de hoge kant van de vallei en let wel 4 clubs minder! Als dit natuur geweld op een par-3 alsof we over een par-5 praten van 480 meter! Ongelofelijk wat een holes heeft Barnbougle. De tweede negen is wat relaxter te spelen, iets minder spectaculair maar doet niet veel onder de eerste negen. De routing met in het midden van de achttien holes is fantastisch omdat dit met de vaak aanwezige zeewind een grotere diversiteit geeft in windrichtingen op de holes. Hier is over na gedacht. Hole vijftien loopt voor deel langs de oceaan lagune. Staand vanaf de hoge tee wil je eigenlijk gaan zitten en genieten van het prachtige uitzicht over de lagune met hagelwitte stranden en op rijzende duinen. Zijn we hier op te golfen of in een docu van National Geographic beland? Is er dan niets aan te merken. Nee, we vinden één hole wat matig maar na zo een imponerende dag golf durf je, en is het niet terecht, om daar over te zeuren. Wanneer je in Tasmanië golf speelt staat er geen appartement of huis langs een fairway, je speelt hier vier, vijf uur ongelofelijk enerverend natuurlijk golf, geen geluid van vliegtuigen of verkeer, geen huizen of appartementen langs de fairway zoals op veel banen, te dure banen, in Spanje of Portugal. En de caddymaster had nog gelijk ook, we haalde maar 26 punten op een ongelofelijk prachtige dag golf.