St. Pierre Marriott Hotel & Country Club

Wij hadden voor een week geboekt op een echte PGA topbaan. Wat bleek het echter een tegenvaller te worden! De baan is schitterend gelegen even voorbij Chepstow ((Wales) aan de monding van Severn en aan het begin van The Why Valley (National Trust). Een prachtige oprijlaan tussen de fairways door v.v. oude eikenbomen markeerden de fairways van hole 1 en 8. Wat zag het er op het eerste gezicht slecht uit. De baan was volkomen verbrand door de hitte. Het hotel met leisure was prachtig en stond in verbinding met de golfcourse . Via het hotel was indirect het restaurant te bereiken. Met aan de overzijde van een groot terras met uitzicht op de achttiende bevindt zich een mooie golfshop. Voldoende buggy’s dus aan outillage op zich genomen En mankeerde niets ! Gezien wij twijfels hadden over de conditie van de baan, besloten wij eerst maar eens lopend kennis te gaan maken met de eerste negen holes, voordat wij er achttien zouden gaan spelen . Helaas is het zover er nooit van gekomen ! Dat de baan was uitgedroogd, dat valt niemand kwalijk te nemen. Tegen deze hitte valt niet aan te spuiten… maar… de doorloop was beroerd . Het was druk op de club; druk op de baan en deze druk straalt dan automatisch op je af inde vorm van ready golf spelen. Het gaf een zeer onprettig gevoel! De afslagplaatsen waren smerig en bezaaid met tees (geen enkele uitgezonderd) De bunkers waren hard ( toplaagje zand) en sommige niet aangeharkt; laat staan goed onderhouden . De greens waren groen; hobbelig en traag. De conditie van de baan was ronduit slecht en in mijn ogen afkeurenswaardig. Laat ik het dan nog maar als laatste niet uitgebreid hebben over de slechte bewegwijzering. De tweede keer huurder wij een buggy met hetzelfde laken een pak. Al met al: de ligging is prachtig en zeker het aanbevelen waard in koelere tijden. In ons geval hebben wij verkeerd gegokt dus volgende keer mogelijk beter!

Een prachtige parkbaan gelegen in een schitterende omgeving met een oud kerkje met kerkhof en oude gebouwen erom heen die fungeren als de kamers van het Marriott hotel. P is ruim voldoende en de oefenfaciliteiten zijn ruimschoots aanwezig met zelfs een drivingrange en de gebruikelijke putting en chippinggreen. Op deze baan staan erg veel bomen van een bijzondere omvang en meer dan 400 jr oud. Het onderhoud is zeer goed dus een bal in de bomen slaan rolt in het algemeen gewoon in de baan want onder bomen is gewoon gemaaid. De greens hadden een prettige snelheid en waren dus goed bespeelbaar. Iedere is hier een verrassing wat betreft het lay-out met soms smalle doorgangen is dogleg naar rechts of links. Hole 18 is een lange par 3 van 185 mtr over rough heen en een uphill ligging. Dropping zone is er gelukkig aanwezig dus je kan altijd nog een score maken met je tweede bal. Horeca is uitstekend en op het terras heb je mooi uitzicht op de 18e. Een aanrader voor de liefhebbers van parkbanen.

Der Old Course list ein sehr schöner Parkland Course. Wunderschöner alter Baumbestand. Breite Fairways. Infolge Regen etwas langsame Greens.

Freundlicher Empfang. Preis/Leistung top.

It had been years since I last set foot on the hallowed grounds of the old St. Pierre course, so when the opportunity arose for a work event, I eagerly seized it. Our tee time wasn't until 3 p.m., and as we teed off, the tranquility of the course enveloped us, with only our group breaking the silence. The memory of the towering oaks lining the fairways hadn't faded, but their grandeur seemed even more imposing now, casting long shadows over the greens.

Amidst the serenity, the course still boasted its signature holes, each offering its own challenge and allure. The par 3 18th, with its daunting water hazard and elevated green framed by the clubhouse, evoked a familiar rush of nerves. And the vistas from the fifth green and sixth tee box, showcasing the sweeping expanse of the Severn Valley and its iconic suspension bridges, remained as breathtaking as ever.

However, as I navigated the course, it became evident that time had taken its toll on St. Pierre's once impeccable condition. The unruly grass on the tee boxes posed an unexpected challenge, forcing me to adapt my approach mid-game. And the once strategic layout now found itself overshadowed by the encroaching trees, requiring detours rather than calculated shots on holes like the second and 14th.

Despite these signs of neglect, Cotton's original vision still lingered in the air, a testament to the course's enduring legacy. With proper maintenance and thoughtful management, St. Pierre has the potential to reclaim its former glory. Addressing the greens, managing the rough, and selectively pruning the overgrown trees could revitalize the course, returning it to its rightful place among the premium golfing destinations.

We played in the Autumn and there was placing on the course. The course was in good condition bearing in mind the time of year and the definition of tees and fairways was generally good. There are some excellent holes on the course and the scenery is good with mature trees and shrubs in evidence on the 18 holes. The final hole is the signature hole which brings an exciting end to the round. The clubhouse is very well presented with a friendly bar. Practice facilities are good and handy for the 1st tee, The pro shop is large and well presented.